Μιλάμε για μια γενιά μορφωμένη, εξειδικευμένη, με δεξιότητες που θα έπρεπε να την καθιστούν πρωταγωνιστή της νέας εποχής. Αντί γι’ αυτό, οι νέοι παλεύουν με χαμηλούς μισθούς, περιορισμένες προοπτικές και υψηλά επίπεδα άγχους. Μια γενιά που νιώθει ότι δεν έχει χώρο να σταθεί μέσα σε μια κοινωνία που δεν δίνει τα βασικά εργαλεία για να σταθούν οι νέοι στα πόδια τους.
Η γενιά αυτή χτυπιέται από παντού: ακρίβεια, αμφίβολες και ασταθείς εργασιακές συνθήκες, αδυναμία σχεδιασμού ζωής.
Και όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι προϊόν πολιτικής απραξίας και μιας κυβέρνησης που αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που της δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ώρα που άλλες χώρες μειώνουν ΦΠΑ σε τρόφιμα, φάρμακα και ενέργεια, εδώ η κυβέρνηση επιμένει να αφήνει τους πολίτες εντελώς εκτεθειμένους.
Η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει με μια γενιά που αισθάνεται εγκλωβισμένη. Μια γενιά που ζητά τα αυτονόητα, δηλαδή δίκαιες αμοιβές, σταθερότητα, προοπτική, εργασία με νόημα, δημιουργικότητα και ανθρώπινους ρυθμούς. Η κυβέρνηση οφείλει να δράσει.
Ολόκληρη η έρευνα συνημμένη εδώ:
