Τους άξονες άμβλυνσης της εποχικότητας του ελληνικού τουρισμού αναδεικνύει το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο της Ελλάδας μέσα από τη μελέτη του ΙΤΕΠ : «Η εποχικότητα του τουρισμού στην Ελλάδα», προτείνοντας αλλαγές στο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης της χώρας μέσω της υιοθέτησης Ειδικών Τοπικών Συμφωνιών Εποχικότητας. Στην παρουσίαση της μελέτης που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014, στο κτίριο του ΞΕΕ, παρευρέθησαν ο πρόεδρος του ΞΕΕ Γιώργος Τσακίρης και ο πρόεδρος του ΙΤΕΠ Ανδρέας Μεταξάς.
Στόχος της μελέτης -της οποίας επιστημονικός υπεύθυνος είναι ο Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Γεράσιμος Ζαχαράτος- είναι καταρχήν, η μέτρηση της εποχικότητας στην Ελλάδα, καθώς και της διαχρονικής της εξέλιξης και, εν συνεχεία, η σύγκρισή της με τις ανταγωνίστριες χώρες και, συγκεκριμένα, με αυτές της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Κύπρου και της Πορτογαλίας. Ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Γιώργος Τσακίρης αναφερόμενος στο σκοπό της μελέτης επισήμανε ότι: «η υψηλή εποχικότητα στη ζήτηση του Ελληνικού τουριστικού προϊόντος αποτελεί μια παθογένεια που όλοι αναγνωρίζουμε ως σημαντική αβελτηρία στην προσπάθεια μεγιστοποίησης των ωφελειών της Ελληνικής οικονομίας από τον τουρισμό.
Συγχρόνως υπονομεύει την βιωσιμότητα των ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων, διότι κακά τα ψέματα, καμία επιχείρηση, όσο επιτυχημένη και εάν είναι η εκμετάλλευσή της, δεν μπορεί να επιβιώσει 12 μήνες, δουλεύοντας μόνο τους 4 ή 5 από αυτούς». Με βάση τα συμπεράσματα της ανάλυσης της μελέτης, τρεις είναι οι κύριες ομάδες εισερχόμενων τουριστών πάνω στις οποίες δύναται να βασιστεί μια πολιτική μείωσης του φαινομένου της εποχικότητας: 1.Τουρίστες τρίτης ηλικίας εντός και εκτός ΕΕ. 2.Τουρίστες από χώρες, κατά βάση, εκτός ΕΕ, όπου οι θεσμικοί και κλιματολογικοί παράγοντες διαμορφώνουν, εξ αντικειμένου, τουριστική ζήτηση εκτός αιχμής για προορισμούς σαν την Ελλάδα. 3. Τουρίστες με ειδικά ενδιαφέροντα για εναλλακτικές μορφές τουρισμού.
Τέλος στο πλαίσιο της μελέτης του ΙΤΕΠ αναπτύσσονται προτάσεις για την ανάπτυξη α) του τουρισμού της τρίτης ηλικίας τόσο και κυρίως από χώρες της Ευρώπης όσο και από τρίτες χώρες, β) του Πολιτιστικού τουρισμού, γ) του γαστρονομικού τουρισμού, δ) του Τουρισμού ευεξίας, υγείας και ιατρικού τουρισμού, ε) του Συνεδριακού τουρισμού, στ)του θρησκευτικού τουρισμού, ζ) και του αθλητικού τουρισμού (γκολφ, ποδηλατικός τουρισμός κ.λπ.).
